d.i.y. Άσιμος

Αναδημοσίευση από Τρωγλοδύτες του Ήχου


 
Η επιστροφή της μικρής δισκογραφικής b-otherside στην εργογραφία του Νικόλα Άσιμου, μετά τη θαυμάσια συλλογή Αρνήθηκα Πολλά, είναι πιθανότατα το δισκογραφικό γεγονός της χρονιάς για τη μικρή Ελλάδα.

Θεωρώ τον Άσιμο, πέρα από το μεταθανάτιο-συχνά μυθοποιητικό-hype του, έναν παραγνωρισμένο καλλιτέχνη. Παραγνωρισμένο και ταμπελιασμένο γιατί πέρα από το προφανές, τις αβαρίες μια ζωής φορεμένης με πεισματική αξιοπρέπεια και ενός θανάτου μόλις λίγο πριν τα σαράντα, ο καλλιτεχνικός του βίος ταυτοποιήθηκε συνθηματολογικά. Λίγο τρελός, λίγο γραφικός, πολύ αρνητικός απέναντι σε κάθε είδους μεταπολιτευτική μόδα, ταυτίστηκε με τα Εξάρχεια και τις δυναμικές που αναπτύχθηκαν μέσα στην πρόσφατη ιστορία αυτής της εμβληματικής περιοχής που όλο αυτό μεταμορφώθηκε στην ευχή και την κατάρα του.

Δεν φταίνε οι αντιεξουσιαστές που όλες οι κοινωνικές ομάδες σιχαίνονται τους ελεγκτές*

Αναδημοσίευση από Provo.gr

Είναι γεγονός πως η κοινωνία στην οποία ζούμε διέπεται από αντιφάσεις. Πολλές και πολύπλοκες, οι αντιφάσεις αυτές στην πραγματικότητα συγκροτούν το κοινωνικό γίγνεσθαι. Ακριβώς λόγω αυτών των πολύπλοκων και πολύπλευρων αντιφάσεων η κοινωνία πρέπει να παρουσιάζεται ως ένα ομογενοποιημένο σύνολο, ει δυνατόν, προκειμένου αυτές οι αντιφάσεις να μη λάβουν καθολικό χαρακτήρα. Αυτό το “πρέπει να” περιλαμβάνει διάφορα. Από τη μια λόγω των ίδιων των κοινωνικών σχέσεων οι αντιφάσεις εμφανίζονται διαμεσολαβημένες από ένα σωρό πράματα, και θα λέγαμε πως αυτό που καθορίζει την κοινωνική μορφή, η ταξική πάλη, τις περισσότερες φορές εμφανίζεται ως κάτι άλλο από αυτό που είναι. Από την άλλη, πέρα από την καθ’ αυτό κοινωνική λειτουργία και τις αντιφάσεις της υπάρχει και το κράτος με τους μηχανισμούς του που αποβλέπει, προφανώς, στην κάλυψη και διαστρέβλωση αυτών των αντιφάσεων. Στην εμφάνισή τους, με λίγα λόγια, ως κάτι άλλο από αυτό που είναι στην πραγματικότητα.

Metal Cafe Bar τον Απρίλιο

Αναδημοσίευση από Metal Attack

Τα έσοδα από τα metal cafe bar του Απριλίου θα δοθούν στις καταλήψεις στέγης για πρόσφυγες και μετανάστες. Επίσης συνεχίζουμε να μαζεύουμε τρόφιμα, πόσιμα, ρούχα, υποδήματα, κουβέρτες, αντίσκηνα, σκεύη, καθαριστικά, χαρτικά, σακούλες, φάρμακα, παιχνίδια και ότι θεωρεί κάποιος χρήσιμο.
κάθε Τρίτη συνέλευση της ομάδας 19:00 με 21:00
κάθε Πέμπτη 19:00 metal cafe bar μέχρι τα μεσάνυχτα

και όλαυτα στον Χώρο Πολύμορφης Δράσης Αναρχικών, Zαΐμη 11 στα Εξάρχεια

Καταλήψεις: Επικίνδυνα κέντρα ανομίας

Αναδημοσίευση από Αυτοδιαχειριζόμενο Ωδείο

Η άνοδος του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. ως αξιωματική αντιπολίτευση και η εδραίωσή του ως κυβέρνηση πέρασε πολλά στάδια και διαφόρων ειδών κύματα. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι χρειάστηκαν πέντε εκλογικές διαμάχες (από το 2012 μέχρι σήμερα) μέχρι να επιτύχει αυτό το σκοπό. Προσπαθώντας να κερδίσει έδαφος "τρύπωσε" σε καταλήψεις και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, λαϊκές συνελεύσεις αλλά και καπέλωσε κοινωνικούς αγώνες. Εισχωρώντας σε τέτοια μέρη, προσπάθησε να κλέψει την "αύρα" αυτών των χώρων, και έτσι να πείσει πρωτίστως όσους αντιμετώπιζαν τις καταλήψεις σαν κάτι διαφορετικό από αυτό που διαφήμιζαν τα καθεστωτικά ΜΜΕ και δευτερευόντως τους ίδιους τους ανθρώπους που ασχολούνταν με αυτούς τους χώρους, γνωρίζοντας ότι με αυτούς είχε λιγότερες πιθανότητες αλλά και λιγότερο ποσοστό ανθρώπων. Γιατί ασχέτως από το πόσα άτομα μπορεί να ασχολούνται ενεργά με μια κατάληψη, οι πράξεις της αγγίζουν όλη τη γύρω περιοχή και όχι μόνο.

Το ροκ στην Κούβα και άλλα παραμύθια

Αναδημοσίευση από provo.gr

Λογίζω τον εαυτό μου ως τυχερό, μια και ανήκω στη γενιά αμέσως μετά τη μεταπολίτευση, όταν ο κόσμος της πληροφορίας άρχισε να ανοίγει τις αισθήσεις μας στις διαφορετικότητες του πλανήτη. Βέβαια, η καλλιτεχνική μπόχα και ο ιδρυματισμός εκείνης της περιόδου συνέχισε να φτάνει στις μύτες μας και να παρενοχλεί τα αυτιά μας.
Η τέχνη της μεταπολίτευσης στην Ελλάδα ήταν μια τέχνη κλάψας και μιζέριας-μια απολογητική μουρμούρα ήττας. Οτιδήποτε ξέφευγε από το παραπάνω πλαίσιο, έμπαινε στο στόχαστρο του ΚΚΕ, του κόμματος που ασκούσε τον έλεγχο, ηγεμόνευε και νομιμοποιούσε με τις σταλινικές λογικές του ένα μεγάλο μέρος της παραγόμενης τέχνης της εποχής.

Για την διήμερη συνάντηση “Κοινά, Κοινότητες Αγώνα & Αντικαπιταλιστικές Στρατηγικές”

Αναδημοσίευση από Αυτοδιαχειριζόμενο Ωδείο

Τοποθέτηση από το τραπέζι εργασίας με θέμα «Δομές Κοινωνικές Αλληλεγγύης & κοινωνικός αποκλεισμός»

30 & 31 Μάη 2015

Το αυτοδιαχειριζόμενο ωδείο είναι ένα κοινωνικό εγχείρημα που δημιουργήθηκε το 2012 και στεγάζεται στο πάρκο ασυρμάτου. Σκοπός είναι η διάδοση της μουσικής (κυρίως) γνώσης σε ανθρώπους που δεν μπορούν να αρχίσουν ή να συνεχίσουν τις σπουδές τους στα ωδεία. Όσοι θέλουν να προσφέρουν δηλώνουν διαθεσιμότητα, και πόσο χρόνο μπορούν να αφιερώσουν, και από εκεί επιλέγονται οι μαθητές. Ο διδάσκων έχει την ελευθερία στο να επιλέξει πως θα κάνει το μάθημά του, και τελικά σε ποιους. Στην πράξη ίσως ποτέ δεν υπήρξε περίπτωση να υπάρχουν παραπάνω μαθητές ώστε να υπερκαλύπτουν τις ώρες που μπορεί να διαθέσει κάποιος, αλλά στη θεωρία σε μια τέτοια περίπτωση ο διδάσκων κάνει μια επιλογή που το ωδείο του συστήνει να γίνει βάση του ποιος φαίνεται να έχει μεγαλύτερη ανάγκη ή απομακρύνονται με ευγενικό τρόπο αυτοί που έχουν έρθει μόνο για το τσάμπα μάθημα.

Μόνοι Μαζί – Η Πόλη και οι Τρόφιμοι της [John Zerzan]

Αναδημοσίευση από Αδάμαστο

Το ποσοστό της ανθρωπότητας που μένει σε πόλεις αυξάνεται εκθετικά, μαζί με την βιομηχανοποίηση. Η μεγαλούπολη είναι η τελευταία μορφή αστικού περιβάλλοντος, παρεμβάλλοντας όλο και περισσότερο τον εαυτό της ανάμεσα στην ανθρώπινη ζωή και την βιόσφαιρα.
Η πόλη είναι επίσης ένα φράγμα ανάμεσα στους έγκλειστους κατοίκους της, ένας κόσμος αγνώστων.

Eldorado Gold – Στα τσακίδια!

Αναδημοσίευση από Α.Κ.Α.

Η απειλή της εταιρίας εξόρυξης χρυσού προς την κυβέρνηση, ότι αν δεν έχει θετική απάντηση μέχρι το Μάρτιο θα σταματήσει τη λειτουργία της στις σκουριές βάζει πολλά θέματα προς συζήτηση και προβληματισμό, αλλά και οδηγεί σε ένα σίγουρο συμπέρασμα.
Τα ΜΜΕ ξεκινήσανε τα δακρύβρεχτα δημοσιεύματα για τις δουλειές που θα χαθούν. Αν και ο σύριζα “θέλει και δεν θέλει” (άσχετα από τις προεκλογικές του δεσμεύσεις) όλα τα υπόλοιπα κόμματα τάσσονται υπέρ των μεταλλείων, με ένα μικρό κομμάτι της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς να παρουσιάζει διαφορετικές απόψεις. Ως αναρχικοί τασσόμαστε κατά αυτής της καταστροφικής “επένδυσης”.

Η γλώσσα του σώματος και οι τεχνικές ανάκρισης

Αναδημοσίευση από Άπατρις

Ήξερε ο Τορκεμάδα Ψυχολογία;

Στην αρχαία τραγωδία, η εμφάνιση του κράτους ακολουθείται μονίμως από τη βία. Στις ανθρώπινες κοινωνίες, η εμφάνιση του κράτους μας έφερε και το επάγγελμα του… ανακριτή.

Η ανάκριση, για χιλιάδες χρόνια, ήταν η τέχνη του να παράγεις πόνο για να αποσπάσεις μια πληροφορία ή/και ομολογία. Ο καλός ανακριτής έπρεπε να είναι πάντα και καλός βασανιστής (να προκαλεί πόνο) αλλά και καλός γιατρός (να σταματάει τη διαδικασία λίγο πριν πεθάνει ο ανακρινόμενος). Τα πρώτα εργαλεία του ανακριτή (όργανα βασανιστηρίων) εμφανίζονται μαζί με τα πρώτα οργανωμένα κράτη πριν 5.000 χρόνια σε Μεσοποταμία και μετά στην Κίνα. Από τότε η επιστήμη της ανάκρισης δεν είχε καμία αλλαγή μέσα στον χρόνο. Ο ανακριτής βασάνιζε και ο ανακρινόμενος πονούσε.

Μια απάντηση προς τον Τζήμερο και κάθε Τζημερο

Κυριακή βράδυ 6/12/2015 , πληροφορούμαι από φίλους/συντρόφους ότι τα προσωπικά μου στοιχεία είναι αναρτημένα στο διαδίκτυο από τον Θάνο Τζήμερο με δημόσια ανάρτησή του στην προσωπική του σελίδα στο facebook, ( τα δικά μου αλλά και της κ.Ζορμπαλά, εκθέτοντας προσωπικά δεδομένα, σε μια δόλια και ρουφιάνικη προσπάθεια να εμπλέξει ανθρώπους που αγωνίζονται , ανθρώπους που είναι αλληλέγγυοι σε κάθε μορφή αντιεξουσιαστικού αγώνα και να τους συνδέσει με το κυβερνών κόμμα τον Σύριζα.)

Διπλωματία και κόλακες

Αναδημοσίευση από anarchy press

Στο διάβα των αιώνων η διπλωματία, και κυρίως η οικονομική της μορφή, είχε σημαντική παρουσία στις εξουσιαστικές κατακτήσεις. Σε πολλές περιπτώσεις κιόλας, παρουσιάζει πολλές ομοιότητες ως προς τον τρόπο διαχείρισής της, ανεξαρτήτως οικονομικού συστήματος και «έθνους» που αυτή εμφανίζεται. Βέβαια δεν μπορούμε να μιλήσουμε για διπλωματία, εάν δεν λάβουμε υπόψη μας και τη χρήση της δωροδοκίας, ως ένα βασικό συστατικό στοιχείο και μέσο δράσης της. Δεν είναι καθολικό, όμως, διότι η ύπαρξη κοινών συμφεροντικών στόχων ή γεωστρατηγικών επιλογών διαμορφώνει πεδία συνεννόησης και δράσης, ενώ επίσης η διείσδυση «πολιτιστικών» στοιχείων μέσα σε λαούς και εξουσιαστικά συστήματα διαχείρισης επιφέρουν αποτελέσματα απείρως πιο παραγωγικά και επωφελή για τους κυρίαρχους από οποιαδήποτε δωροδοκία ή στρατιωτική επιβολή.

Δεν είναι «λάθος», δεν είναι «προδοσία», είναι απλά η αριστερά στην εξουσία

Δεν είναι «λάθος», δεν είναι «προδοσία», είναι απλά η αριστερά στην εξουσία

Όταν οι αμύντορες της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου φωνάζουν εναντίον της ισχυρής κυβέρνησης, δεν είναι μόνον υποκριτές, αλλά και αγνώμονες. Πού θα βρισκόταν το κεφάλαιο, αν δεν είχε κατορθώσει να ελέγξει την ισχυρή κυβέρνηση και να την βάλει να δουλεύει για αιώνες αποκλειστικά για το δικό του συμφέρον; Και πού θα βρισκόταν σήμερα το αυτοκρατορικό κεφάλαιο, αν η ισχυρή κυβέρνηση δεν ήταν αρκετά ισχυρή, ώστε να έχει εξουσία ζωής και θανάτου επί όλου του πλανητικού πλήθους; Πού θα βρισκόταν το κεφάλαιο χωρίς μια ισχυρή κυβέρνηση, ικανή να κόβει χρήματα προκειμένου να παράγει την εξουσία και τον πλούτο του κεφαλαίου;» (Αυτοκρατορία, Michael Hardt – Antonio Negri)

H OYTOΠIA, του Τόμας Μωρ

Αναδημοσίευση από anarchy press

Ο Τόμας Μωρ (1478 – 1535) γεννιέται στο Λονδίνο και σπουδάζει στη νομική σχολή και στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Είναι γνώστης νομικών, ιστορίας, μαθηματικών, κλασσικής λατινικής και ελληνικής γραμματείας και συγγραφέας πολλών έργων φιλοσοφικών αλλά και κωμωδιών. Λόγω της μορφώσεώς του –και της προσωπικότητάς του–, ανελίσσεται στην αγγλική κοινωνία. Παρ’ ότι διετέλεσε δικαστής και βουλευτής γίνεται ιδιαίτερα αγαπητός διότι είναι έντιμος, αμερόληπτος και έχει την τάση να προστατεύει τους φτωχούς. Τέλος βρίσκεται γραμματέας και σύμβουλος στην αυλή του αδίστακτου (και συζυγοκτόνου) βασιλιά Ερρίκου του 8ου.

«ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΝΕΟΛΑΙΑ» (1) που αρχίζει να γίνεται ΜΗ πρόβλημα…

Αναδημοσίευση από anarchy press

«Η έσχατη εποχή που προφήτευσε το μαντείο έχει έρθει·

η θαυμαστή τάξη των αιώνων γεννιέται και πάλι». Βιργίλιος

Δεν είναι πρωτόγνωρο «φαινόμενο» μια περίοδος, –χωρίς να καταπιανόμαστε αν έτσι ορίζεται αυθαίρετα ή με ποια κριτήρια, ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα– άλλοτε να χαρακτηρίζεται από μια πύκνωση γεγονότων, που προσδιορίζουν τον κοινωνικό ανταγωνισμό και άλλοτε από μια «πρωτοφανή» άπνοια.

Οι ανησυχούντες για την δεύτερη περίπτωση, όταν συγκαταλέγονται στους πάσης φύσεως θιασώτες της πολιτικής, εκφράζονται απλά για μιαν ακόμη φορά με περίσσεια υποκρισία. Έτσι κι αλλιώς η πρόθεσή τους είναι να εκπροσωπήσουν τις κοινωνικές αντιδράσεις, είτε αυτές εκδηλώνονται, είτε όχι. Ούτως ή άλλως, η πολιτική διαχειρίζεται τις υποθέσεις των ανθρώπων, κινητοποιούμενων και μη.

Μα, θα αναρωτηθεί κάποιος εύγλωττα, έχει πάψει να αποτελεί πρόσφορο πολιτικό έδαφος η οποιαδήποτε κοινωνική διεκδίκηση διαπραγματεύεται την διατήρηση των «κεκτημένων», ή έστω τον φραγμό στη διαδικασία απώλειας ακόμη περισσότερων δικαιωμάτων (εργασιακών, πολιτικών κα.); Και βέβαια όχι.

Δύσθυμη αναγέννηση:[1] H περίπτωση του Giordano Bruno

Αναδημοσίευση από anarchy press

Η νυχτοπεταλούδα τον θάνατο δεν αντικρίζει, όσο πετάει μπροστά,

μέσα στο μεγαλείο της ζωντανής φλόγας·

η καρδιά, διψασμένη, στα κρυστάλλινα νερά αγωνίζεται

ούτε προσέχει την άτρακτο ούτε φοβάται τον στόχο του κυνηγού·

το δειλό πουλί, επιστρέφοντας από πάνω,

για να ενωθεί με τους συντρόφους του, δεν βλέπει ότι το δίχτυ πλησιάζει […]

Giordano Bruno, Ανταμοιβή

Έζησε στην εποχή που οι ιστορικοί ονομάζουν Αναγέννηση. Την εποχή, μάλιστα, που υποτίθεται ότι είχε ωριμάσει αυτή η αναγέννηση. Ιταλός ων, βρέθηκε στην καρδιά των γεγονότων. Ούτε η δική του εποχή δεν τον αναγνώριζε σαν επιστήμονα, με τα τότε μέτρα για το τί είναι επιστήμη. Ούτε και σήμερα θα τον θεωρούσαν, βέβαια, αμιγή επιστήμονα. Και καλά θα έκαναν, αφού η σύγχρονη επιστήμη υπακούει σε νέες αυθεντίες και διαθέτει άλλου τύπου όπλα. Άλλωστε, η εξειδίκευση έχει προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό, που απογυμνώνεται όλο και περισσότερο από τις πιθανότητες μιας συνολικής και βαθύτερης γνώσης της ίδιας της ζωής. Ο Giordano Bruno, λοιπόν, δεν ήταν επιστήμονας. Το εύρος των γνώσεων, μα κυρίως των αναζητήσεών του θα τον κατέτασσε απευθείας στους προσωκρατικούς, που δήλωναν ότι είναι επιστήμονες, ούτε φιλόσοφοι, ούτε τίποτε, αλλά ήταν όλα αυτά και ακόμη περισσότερα.

Άπατρις: Μαχαίρια και Τριαντάφυλλα

Σημειώσεις σχετικά με την ομαλότητα, τη θεωρία των δύο άκρων και την καταδίκη της καταδίκης της βίας.

Οι πρίγκιπες και οι κυβερνήσεις είναι, μακράν, τα πιο επικίνδυνα στοιχεία σε μια κοινωνία.

Νικολό Μακιαβέλι

Άπατρις : Οδεύοντας προς τον πλανήτη των παραγκουπόλεων

μία ανάλυση σχετικά με τις επερχόμενες κατασχέσεις σπιτιών λόγω χρεών από την αυτοκρατορία του χρήματος και το αναρχικό πρόταγμα για το δικαίωμα στη κατοικία.

“Ο πιο ευτυχισμένος -είτε βασιλιάς είτε χωριάτης- είναι αυτός που βρίσκει γαλήνη στο σπίτι του.”
(Βόλφγκανγκ Γκαίτε)

Το ρητό που ξεκινά αυτό το κείμενο είναι ακριβώς αυτός ο άγραφος νόμος ο οποίος εγγυάται το δικαίωμα κάθε όντος στο να έχει μια κατοικία που να ανταποκρίνεται στις επιθυμίες του αλλά και στο απαραβίαστο αυτής. Στη χώρα που κάποιοι βάφτισαν Ελλάδα η αρπακτικότητα της αυτοκρατορίας του χρήματος καταργεί ακόμη και αυτό το δικαίωμα. Από πρώτης Ιανουαρίου 2014, απελευθερώνονται οι πλειστηριασμοί, οι κατασχέσεις και οι εξώσεις ακόμη και της πρώτης κατοικίας για οποιοδήποτε χρέος κυρίως προς τις τράπεζες αλλά και το κράτος.

Η λύση είναι (τελικώς) στα χέρια μας

Συντάκτης: 

Κώστας Λεγάκης*

Habemus Μνημόνιο 3, λοιπόν. Συνθηκολόγηση; Υποταγή; Ξεπούλημα; Προδοσία; Αναγκαιότητα; Αν διαβάσει κανείς λίγο ψύχραιμα την πορεία των πραγμάτων από την αρχή της κρίσης, το 2010, έως σήμερα, θα διαπιστώσει ότι επρόκειτο μάλλον για μια προδιαγεγραμμένη και αναπόφευκτη κατάληξη.

Αυτοκτονίες σε περιόδους οικονομικής «κρίσης»

Anarchy press gr

   

Στις 25 Φλεβάρη 2015, δυο άτομα, μητέρα (63 ετών) και γιος (27 ετών), πήδηξαν από διαμέρισμα 5ου ορόφου όπου διέμεναν στην πόλη της Χαλκίδας. «Ήμασταν απελπισμένοι…», φέρεται να είπε ο 27χρονος στους αστυνομικούς πριν ξεψυχήσει στο νοσοκομείο, ενώ η μητέρα του βρήκε ακαριαίο θάνατο. Οι δυο τους έφτασαν στην αυτοκτονία για προφανείς οικονομικούς λόγους που είχαν προκύψει τα τελευταία χρόνια όταν είχε διακοπεί η παροχή αναπηρικής σύνταξης. Η μητέρα είχε περάσει από επιτροπή πριν από 3,5 χρόνια και το ποσοστό αναπηρίας μειώθηκε κατά πολύ με αποτέλεσμα να της κόψουν την αναπηρική σύνταξη. Μάταια προσπαθούσε με κάθε τρόπο να βρει λύση χωρίς αποτέλεσμα, ενώ είχε δηλώσει ότι θα πέσει από την Υψηλή Γέφυρα επειδή δεν άντεχε άλλο αυτήν την κατάσταση. Η συγκεκριμένη περίπτωση έρχεται να προστεθεί σε χιλιάδες άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις που έχουν λάβει χώρα τα τελευταία χρόνια.

Μουντιάλ-Αλάνα: 0-1

Anarchy Press gr

Μια σύντομη ιστορία του ποδοσφαίρου

και η ένταξή του σε εξουσιαστικούς μηχανισμούς

«Η εξουσία είναι πάντα ευτυχισμένη κάνοντας το ποδόσφαιρο φορέα μιας διαβολικής υπευθυνότητας για την αποβλάκωση των μαζών».

Ζαν Μποντριγιάρ

Η συζήτηση για το ποδόσφαιρο, σαν φαινόμενο, αναπόφευκτα περιστρέφεται γύρω από δύο θεματικές: α) από το ποδόσφαιρο σαν παιχνίδι που εφευρέθηκε από τον άνθρωπο για την ψυχαγωγία, την επικοινωνία και την άσκηση του και β) από το ποδόσφαιρο ως εργαλείο επιβολής και εξουσίας.