A lengthy analysis on “Caught in this Iless storm”

Preface: 

It’s not easy to hold a music group or a group of people in general, together. “Caught in this Iless storm” was our first effort as art of simplicity to showcase the music we love to play. Almost right after the release we had to change line up, a habit that we would continue doing up until 2012, not releasing anything until 2016. I think the album is a good first effort. I dislike some things here and there, but it is not that bad. In this article I will examine some of the things we had in our minds when we were composing those songs, though to be clear, mostly from my perspective.

Πόλεμος σε κάθε εκκλησία

Η πίστη στο υπερφυσικό αποτέλεσε ένα αναλυτικό εργαλείο έτσι ώστε να εξηγηθούν αυτά που δεν καταλαβαίναμε. Όσο η αντίληψη του ανθρώπου διευρυνόταν τόσο ο όποιος θεός απομακρυνόταν από τα γήινα δεδομένα - από τον κεραυνό και τα φυσικά φαινόμενα σε ένα ον εκτός της δικής μας νόησης, εκτός του "πραγματικού κόσμου". Ήταν στη ρίζα του, μάλλον μια αγνή ένδειξη σεβασμού σε κάτι πάνω από τον άνθρωπο, και αυτό δεν είναι απαραίτητα καλό ή κακό από μόνο του: Το να πιστεύεις σε κάτι ανώτερο από το άτομό σου, όπως μια ιδέα ή ένας σκοπός είναι από μια άποψη γόνιμο και υγιές. Από μια άλλη βέβαια σκοπιά επιλέγεις να υποδουλωθείς από αυτό, ακόμα και αν είναι κάτι "καλό". Εδώ μπλέκει και η λογική του ατόμου εναντίον του συνόλου, αλλά για εμένα εδώ φαίνεται και η δυαδικότητα των πάντων, και ότι δεν υπάρχει συμπαγές "καλό " και "κακό" παρά είναι θέμα αντίληψης μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο.

Δεν φταίνε οι αντιεξουσιαστές που όλες οι κοινωνικές ομάδες σιχαίνονται τους ελεγκτές*

Αναδημοσίευση από Provo.gr

Είναι γεγονός πως η κοινωνία στην οποία ζούμε διέπεται από αντιφάσεις. Πολλές και πολύπλοκες, οι αντιφάσεις αυτές στην πραγματικότητα συγκροτούν το κοινωνικό γίγνεσθαι. Ακριβώς λόγω αυτών των πολύπλοκων και πολύπλευρων αντιφάσεων η κοινωνία πρέπει να παρουσιάζεται ως ένα ομογενοποιημένο σύνολο, ει δυνατόν, προκειμένου αυτές οι αντιφάσεις να μη λάβουν καθολικό χαρακτήρα. Αυτό το “πρέπει να” περιλαμβάνει διάφορα. Από τη μια λόγω των ίδιων των κοινωνικών σχέσεων οι αντιφάσεις εμφανίζονται διαμεσολαβημένες από ένα σωρό πράματα, και θα λέγαμε πως αυτό που καθορίζει την κοινωνική μορφή, η ταξική πάλη, τις περισσότερες φορές εμφανίζεται ως κάτι άλλο από αυτό που είναι. Από την άλλη, πέρα από την καθ’ αυτό κοινωνική λειτουργία και τις αντιφάσεις της υπάρχει και το κράτος με τους μηχανισμούς του που αποβλέπει, προφανώς, στην κάλυψη και διαστρέβλωση αυτών των αντιφάσεων. Στην εμφάνισή τους, με λίγα λόγια, ως κάτι άλλο από αυτό που είναι στην πραγματικότητα.

Καταλήψεις: Επικίνδυνα κέντρα ανομίας

Αναδημοσίευση από Αυτοδιαχειριζόμενο Ωδείο

Η άνοδος του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. ως αξιωματική αντιπολίτευση και η εδραίωσή του ως κυβέρνηση πέρασε πολλά στάδια και διαφόρων ειδών κύματα. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι χρειάστηκαν πέντε εκλογικές διαμάχες (από το 2012 μέχρι σήμερα) μέχρι να επιτύχει αυτό το σκοπό. Προσπαθώντας να κερδίσει έδαφος "τρύπωσε" σε καταλήψεις και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, λαϊκές συνελεύσεις αλλά και καπέλωσε κοινωνικούς αγώνες. Εισχωρώντας σε τέτοια μέρη, προσπάθησε να κλέψει την "αύρα" αυτών των χώρων, και έτσι να πείσει πρωτίστως όσους αντιμετώπιζαν τις καταλήψεις σαν κάτι διαφορετικό από αυτό που διαφήμιζαν τα καθεστωτικά ΜΜΕ και δευτερευόντως τους ίδιους τους ανθρώπους που ασχολούνταν με αυτούς τους χώρους, γνωρίζοντας ότι με αυτούς είχε λιγότερες πιθανότητες αλλά και λιγότερο ποσοστό ανθρώπων. Γιατί ασχέτως από το πόσα άτομα μπορεί να ασχολούνται ενεργά με μια κατάληψη, οι πράξεις της αγγίζουν όλη τη γύρω περιοχή και όχι μόνο.

Για την διήμερη συνάντηση “Κοινά, Κοινότητες Αγώνα & Αντικαπιταλιστικές Στρατηγικές”

Αναδημοσίευση από Αυτοδιαχειριζόμενο Ωδείο

Τοποθέτηση από το τραπέζι εργασίας με θέμα «Δομές Κοινωνικές Αλληλεγγύης & κοινωνικός αποκλεισμός»

30 & 31 Μάη 2015

Το αυτοδιαχειριζόμενο ωδείο είναι ένα κοινωνικό εγχείρημα που δημιουργήθηκε το 2012 και στεγάζεται στο πάρκο ασυρμάτου. Σκοπός είναι η διάδοση της μουσικής (κυρίως) γνώσης σε ανθρώπους που δεν μπορούν να αρχίσουν ή να συνεχίσουν τις σπουδές τους στα ωδεία. Όσοι θέλουν να προσφέρουν δηλώνουν διαθεσιμότητα, και πόσο χρόνο μπορούν να αφιερώσουν, και από εκεί επιλέγονται οι μαθητές. Ο διδάσκων έχει την ελευθερία στο να επιλέξει πως θα κάνει το μάθημά του, και τελικά σε ποιους. Στην πράξη ίσως ποτέ δεν υπήρξε περίπτωση να υπάρχουν παραπάνω μαθητές ώστε να υπερκαλύπτουν τις ώρες που μπορεί να διαθέσει κάποιος, αλλά στη θεωρία σε μια τέτοια περίπτωση ο διδάσκων κάνει μια επιλογή που το ωδείο του συστήνει να γίνει βάση του ποιος φαίνεται να έχει μεγαλύτερη ανάγκη ή απομακρύνονται με ευγενικό τρόπο αυτοί που έχουν έρθει μόνο για το τσάμπα μάθημα.

Eldorado Gold – Στα τσακίδια!

Αναδημοσίευση από Α.Κ.Α.

Η απειλή της εταιρίας εξόρυξης χρυσού προς την κυβέρνηση, ότι αν δεν έχει θετική απάντηση μέχρι το Μάρτιο θα σταματήσει τη λειτουργία της στις σκουριές βάζει πολλά θέματα προς συζήτηση και προβληματισμό, αλλά και οδηγεί σε ένα σίγουρο συμπέρασμα.
Τα ΜΜΕ ξεκινήσανε τα δακρύβρεχτα δημοσιεύματα για τις δουλειές που θα χαθούν. Αν και ο σύριζα “θέλει και δεν θέλει” (άσχετα από τις προεκλογικές του δεσμεύσεις) όλα τα υπόλοιπα κόμματα τάσσονται υπέρ των μεταλλείων, με ένα μικρό κομμάτι της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς να παρουσιάζει διαφορετικές απόψεις. Ως αναρχικοί τασσόμαστε κατά αυτής της καταστροφικής “επένδυσης”.

Δεν είναι «λάθος», δεν είναι «προδοσία», είναι απλά η αριστερά στην εξουσία

Δεν είναι «λάθος», δεν είναι «προδοσία», είναι απλά η αριστερά στην εξουσία

Όταν οι αμύντορες της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου φωνάζουν εναντίον της ισχυρής κυβέρνησης, δεν είναι μόνον υποκριτές, αλλά και αγνώμονες. Πού θα βρισκόταν το κεφάλαιο, αν δεν είχε κατορθώσει να ελέγξει την ισχυρή κυβέρνηση και να την βάλει να δουλεύει για αιώνες αποκλειστικά για το δικό του συμφέρον; Και πού θα βρισκόταν σήμερα το αυτοκρατορικό κεφάλαιο, αν η ισχυρή κυβέρνηση δεν ήταν αρκετά ισχυρή, ώστε να έχει εξουσία ζωής και θανάτου επί όλου του πλανητικού πλήθους; Πού θα βρισκόταν το κεφάλαιο χωρίς μια ισχυρή κυβέρνηση, ικανή να κόβει χρήματα προκειμένου να παράγει την εξουσία και τον πλούτο του κεφαλαίου;» (Αυτοκρατορία, Michael Hardt – Antonio Negri)

Άπατρις: Μαχαίρια και Τριαντάφυλλα

Σημειώσεις σχετικά με την ομαλότητα, τη θεωρία των δύο άκρων και την καταδίκη της καταδίκης της βίας.

Οι πρίγκιπες και οι κυβερνήσεις είναι, μακράν, τα πιο επικίνδυνα στοιχεία σε μια κοινωνία.

Νικολό Μακιαβέλι

Άπατρις : Οδεύοντας προς τον πλανήτη των παραγκουπόλεων

μία ανάλυση σχετικά με τις επερχόμενες κατασχέσεις σπιτιών λόγω χρεών από την αυτοκρατορία του χρήματος και το αναρχικό πρόταγμα για το δικαίωμα στη κατοικία.

“Ο πιο ευτυχισμένος -είτε βασιλιάς είτε χωριάτης- είναι αυτός που βρίσκει γαλήνη στο σπίτι του.”
(Βόλφγκανγκ Γκαίτε)

Το ρητό που ξεκινά αυτό το κείμενο είναι ακριβώς αυτός ο άγραφος νόμος ο οποίος εγγυάται το δικαίωμα κάθε όντος στο να έχει μια κατοικία που να ανταποκρίνεται στις επιθυμίες του αλλά και στο απαραβίαστο αυτής. Στη χώρα που κάποιοι βάφτισαν Ελλάδα η αρπακτικότητα της αυτοκρατορίας του χρήματος καταργεί ακόμη και αυτό το δικαίωμα. Από πρώτης Ιανουαρίου 2014, απελευθερώνονται οι πλειστηριασμοί, οι κατασχέσεις και οι εξώσεις ακόμη και της πρώτης κατοικίας για οποιοδήποτε χρέος κυρίως προς τις τράπεζες αλλά και το κράτος.

Αυτοκτονίες σε περιόδους οικονομικής «κρίσης»

Anarchy press gr

   

Στις 25 Φλεβάρη 2015, δυο άτομα, μητέρα (63 ετών) και γιος (27 ετών), πήδηξαν από διαμέρισμα 5ου ορόφου όπου διέμεναν στην πόλη της Χαλκίδας. «Ήμασταν απελπισμένοι…», φέρεται να είπε ο 27χρονος στους αστυνομικούς πριν ξεψυχήσει στο νοσοκομείο, ενώ η μητέρα του βρήκε ακαριαίο θάνατο. Οι δυο τους έφτασαν στην αυτοκτονία για προφανείς οικονομικούς λόγους που είχαν προκύψει τα τελευταία χρόνια όταν είχε διακοπεί η παροχή αναπηρικής σύνταξης. Η μητέρα είχε περάσει από επιτροπή πριν από 3,5 χρόνια και το ποσοστό αναπηρίας μειώθηκε κατά πολύ με αποτέλεσμα να της κόψουν την αναπηρική σύνταξη. Μάταια προσπαθούσε με κάθε τρόπο να βρει λύση χωρίς αποτέλεσμα, ενώ είχε δηλώσει ότι θα πέσει από την Υψηλή Γέφυρα επειδή δεν άντεχε άλλο αυτήν την κατάσταση. Η συγκεκριμένη περίπτωση έρχεται να προστεθεί σε χιλιάδες άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις που έχουν λάβει χώρα τα τελευταία χρόνια.

Για την εξουσία και πως την αντιλαμβανόμαστε

 Λίγα γρήγορα πράγματα... Τις τελευταίες μέρες, λόγο των καταλήψεων και του "μεταναστευτικού ζητήματος" είναι φανερό πως διαφορετικά "κέντρα εξουσίας" έχουν και διαφορετικό τελικό σκοπό. Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε την εξουσία, κατά τη γνώμη μου, μπορεί να μας οδηγήσει σε λανθασμένα συμπεράσματα για το πως διοικείται ο κόσμος.

Συγκροτήματα - Κοινό - Νταβατζήδες: Ένας φαύλος κύκλος

Είχα μια πολύ ενδιαφέρουσα αλλά δυστυχώς σύντομη κουβέντα με ένα καλό φίλο για την κατάσταση της μουσικής που αγαπάμε καθώς και για το κοινό της και όλους τους εμπλεκόμενους. Ευκαιρία λοιπόν να βγάλω λίγο χολή εδώ...

Δύο κόσμοι ή πώς οι ανατρεπτικές ιδέες γίνονται τροφή στο στόμα του λύκου

Αναδημοσίευση από Ταξίδι Χωρίς Χάρτη

Οι λέξεις δεν έχουν ουσία αν δεν συνοδεύονται από πράξεις…
Αυτοοργάνωση, αυτοδιαχείριση, αλληλεγγύη, συλλογικότητα... Το να αναπαράγεις αυτές τις λέξεις, από μόνο του, δεν λέει απολύτως τίποτα. Η σημασία αυτών των εννοιών προκύπτει μέσω των πράξεων. Αν δεν πράξεις συλλογικά, αν δεν νιώσεις την αλληλεγγύη, το να αναπαράγεις απλώς τα παραπάνω και να τα παρουσιάζεις ως εναλλακτικές δράσεις ή λύσεις στους καιρούς που ζούμε φαντάζει λίγο αντιφατικό και μερικές φορές ανόητο. Φαίνεται ότι η ύπαρξη πράξεων είναι από τα πιο ουσιαστικά ζητήματα. Η ουσία των πράξεων λοιπόν απαντάται άμεσα στις ανθρώπινες σχέσεις, το ίδιο και η συνείδηση που γεννιέται βιώνοντας την συλλογική δράση, την αλληλεγγύη, την αυτοοργάνωση, την ισότητα. Η ενεργή συμμετοχή σε μια συλλογικότητα, οι ατέλειωτες ώρες ψαχουλεύοντας όνειρα και επιθυμίες, ξεπερνά την ίδια την πραγματικότητα και την λογική ανάθεσης που έχουμε συνηθίσει να ζούμε. Ο σεβασμός  και η δράση σε κοινό χρόνο και χώρο (αυτόν που μοιραζόμαστε) αρχίζει να αποβάλλει από τις κοινωνικές σχέσεις την λογική του ανταγωνισμού και του ατομισμού. Έτσι πρακτικά πλέον ζεις μια διαφορετική πραγματικότητα. Αυτή της ισοτιμίας, της ανταλλαγής, της αυτοδιάθεσης, της συνεργασίας. Μαθαίνεις να ακούς, να σκέφτεσαι, να αντιδράς, να εκφράζεσαι, να συναποφασίζεις, να στηρίζεις και να στηρίζεσαι. Χωρίς υποδείξεις και χωρίς μεσάζοντες στην καθημερινότητα σου. Αυτή είναι η ουσία που εμπεριέχει μια συλλογική στάση ζωής. Το άτομο μαθαίνει να  ζει με υποχρεώσεις, ευθύνες και δικαιώματα, μέσα σε ένα σύνολο ισοτιμίας.

Οικοφασισμός: Όταν ο φασισμός φοράει τον πράσινο μανδύα του

Αναδημοσίευση από Αλογόμυγες

Ο φασισμός έχει πολλά προσωπεία και συνηθίζει να μεταμφιέζεται. Το παρόν κείμενο επιχειρεί να καταδείξει τον τρόπο που ελίσσεται το πράσινο παρακλάδι του φασισμού, όχι μόνο προσπαθώντας να καπελώσει τους αγώνες για τα άλλα ζώα και τη γη, αλλά παίζοντας μέσα στο χρόνο κεντρικό ρόλο στην άνοδό του. Το πρώτο μέρος, όπου γίνεται αναφορά στην ανάπτυξή του οικοφασισμού από την προναζιστική περίοδο μέχρι και σήμερα, δεν αποτελεί αναλυτική ιστορική αναδρομή, υπάρχουν άλλωστε πολλά πιο πλήρη κείμενα γι αυτό. Στόχο έχει να παρουσιάσει τη σύνδεση παλιών οικοφασιστικών ιδεολογιών και πρακτικών με το σήμερα, όπου για ακόμα μια φορά, ο φασισμός, αντλώντας από τη ναζιστική κυρίως μορφή του, χρησιμοποιεί τον πράσινο μανδύα του για να εισβάλει και να διαβρώσει πτυχές του πολυμέτωπου αγώνα ενάντια στο πολύπλευρο εξουσιαστικό πλέγμα. Τέλος, εκφράζουμε κάποιους προβληματισμούς για τους τρόπους που το κίνημα για την ολική απελευθέρωση, όλων των ζώων και της γης, μπορεί να αντιμετωπίσει και να εμποδίσει την επανάληψη της ίδιας, παλιάς ιστορίας.