Τι κάνουμε στα παιδιά μας...

Αυτό τον καιρό πολλοί νέοι άνθρωποι έχουν μπει σε μια διαδικασία απεχθής, ή αυτό λέγεται πανελλήνιες ή εξεταστική. Κάθε χρόνο όσο πλησιάζουμε προς το καλοκαίρι και όλοι περιμένουν από τα παιδιά να αποδώσουν τα μέγιστα, μαζί και εγώ για τους μαθητές μου, σκέφτομαι πόσο λυπάμαι τα παιδιά.

Metal Party

https://www.facebook.com/events/767155223381792/

Αντίο κύριε Δεσποτίδη

Το να χάνεις το δάσκαλό σου είναι σαν να χάνεις γονιό. Ακόμα και σαν επαγγελματίας έχεις ένα αόρατο στήριγμα. Και ξαφνικά στο παίρνουνε απότομα. Ο Γιώργος Δεσποτίδης έχει πεθάνει από τη μεγάλη τετάρτη και εγώ το έμαθα εχθές. Ήταν από αυτούς τους ανθρώπους που πρόσεχε τους άλλους πιο πολύ από τον εαυτό του. Δεν έκανε μάθημα "διεκπεραίωση", ασχολιόταν και έβρισκε τον σωστό τρόπο να ασχοληθεί με κάθε παιδί, γι αυτό όλοι τον αγαπούσαν. Δεν τον μάγευαν οι μεγάλες αίθουσες συναυλιών και το ροκσταριλίκι του σολίστα αλλά το μικρό ωδειάκι με τα "χαζά" παιδάκια που ελάχιστοι από αυτούς θα ασχοληθούν με τη μουσική αλλά παρόλα αυτά ήθελε να τους μάθει ένα κόσμο μαγικό, κάτι που θα έχουνε μέσα τους και θα ασχολούνται όταν θα μπουχτίζουν από την αηδία αυτού του κόσμου.

Τα πράγματα που μου έμαθε για το ίδιο το όργανο, την φιλοσοφία του, τον τρόπο αντιμετώπισης ενός κομματιού που έχεις να μάθεις, αλλά και το ήθος και ο τρόπος διδασκαλίας είναι ανεκτίμητα. Όταν γνωριστήκαμε μπορεί να ήξερα είδη να παίζω βιολί, αλλά δεν έπαιζα μουσική. Αν τα παιδάκια μου αγαπάνε το μάθημα που τους κάνω το χρωστάνε σε αυτόν.

Τώρα λοιπόν ορφανός από καθηγητή, μετά από ένα ξαφνικό επεισόδιο που μας στέρησε αυτόν τον άνθρωπο νωρίς, πορεύομαι μόνος μου, χωρίς στήριγμα. Δεν τυχαίνει να έχουνε όλοι την ίδια σχέση με τον καθηγητή ή καθηγήτρια τους. Τους εύχομαι να βρουν αυτόν τον άνθρωπο που θα υπάρχει αυτή η χημεία, που θα τον αισθάνεσαι πιο πολύ πατέρα σου από τον ίδιο τον πατέρα σου, που μαζί του κάνεις μια μοναδική πρόοδο, όχι γιατί σε "μαστιγώνει" να την κάνεις αλλά γιατί υπάρχει αυτή η χημεία που σε ωθεί να πας παραπέρα, και ας περάσουν τον χαμό που περνάω εγώ, αυτά που μένουν είναι πολύ πιο ιδιαίτερα και δεν περιγράφονται με λέξεις.

Μόνη φωτογραφία που έχουμε "μαζί" (εν γνώση μου) είναι από την κατειλημμένη Ε.Ρ.Τ., εγώ με μια από τις ταπετσαρίες που κοσμούσαν (άραγε υπάρχει ακόμα;) τους διαδρόμους.

Καλή φούντα η Κρητική, αλλά και λίγη κριτική δεν βλάπτει.

Αναδημοσίευση από Άλφα Στερητικό

Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν την άποψή μου για τα ναρκωτικά και μάλιστα με θεωρούν απο τους “ακραία” σκεπτόμενους καθώς δεν διαχωρίζω τα ναρκωτικά σε καμία περίπτωση απο το πιο μαλακό μέχρι το πιο σκληρό και φυσικά είμαι υπέρ άρσης κάθε απαγόρευσης και διαχωρισμού των ουσιών. Γιατί είμαι της άποψης πως όπως και σε όλα τα πράγματα σε αυτή τη ζωή, οτι δεν μπορείς να δημιουργήσεις ανθρώπους και κυριότερα χρήστες οποιουδήποτε πράγματος μέσα απο απαγορεύσεις, παρα μόνο με σωστή ενημέρωση.
Όμως οι καιροί είναι πολύ παράξενοι, θα έπρεπε να ήμασταν σε πόλεμο και όμως δεν είμαστε, η καλύτερα είμαστε σε αυτόν τον πόλεμο μόνο που δεν έχουμε πάρει τα όπλα. Γι’αυτό συγχωρέστε με κάποιοι αλλά θεωρώ οτι μέσα σε τόσο παράξενους καιρούς το να πίνεις μπάφους μπροστά απο το άνδρο της καταπίεσης, στα σκαλιά του σύμβολου της εκμετάλλευσης και (ακόμη χειρότερα) του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, κάνει αγωνιζόμενους επιπέδου “ατενίστας” να αποκτούν αγωνιστική υπόσταση και τους δε αγανακτισμένους να φαντάζουν με δεύτερο ΕΑΜ.
Σε κάποιο legalize it είχα ακούσει απ’τον Σκαρίμπα κάτι αρκετά εύστοχο, είχε πει πως “Ζούμε σε έναν κόσμο με νόμιμα όπλα και παράνομα χόρτα”. Σκέψου απλά οτι τα όπλα είναι μονο για σένα παράνομα ενώ για τα κράτη υπάρχουν σε αφθονία…αντιστρόφως ανάλογα και με το χόρτο. Δεν είναι και τοσο παράνομο ουσιαστικά κακά τα ψέμματα και.. υπάρχει σε αφθονία επίσης.
Εννοείτε πως δεν πιστεύω οτι δεν θα αλλάζε κάτι αν κάποιος αντί να ηταν εκεί τώρα, πως θα έκανε το ίδιο στην πλατεία εξαρχείων όπως και ένα τυπικό σαββατο βράδυ. Είναι καθαρά θέμα αξιοπρέπειας και μόνο.

Άλφα Στερητικό

Οικογένεια: Ένας θεσμός που θέλει αλλαγή

Το πως φτάσαμε στην ύπαρξη της οικογένειας έχει αναλυθεί σε κάποια ενδιαφέροντα βιβλία. Εγώ δεν θέλω να ασχοληθώ με αυτό αλλά, μιας και πέρασε το πάσχα, με την σημερινή νεοελληνική οικογένεια, τις παθογένειές της και την αρρωστημένη συνήθειά μας να ακολουθούμε τα βήματα του σογιού μας αν και τα μισούμε.

Steve Best: Οι ζωολογικοί κήποι και το τέλος της φύσης

Ο ζωολογικός κήπος είναι ένας τέλειος μικρόκοσμος του μεταμοντέρνου κόσμου. Κολυμπώντας σε μια θάλασσα προσομοίωσης, ψεύτικης πραγματικότητας του Εθνικού Κράτους Διασκέδασης, όπου τα πάντα, από τα ανθρώπινα σώματα μέχρι την εθνική πολιτική είναι πλαστά και σκηνοθετημένα, γιατί να μην προσομοιώνουν τη φύση, την άγρια ζωή, τις συμπεριφορές των ζώων και όλα τα είδη επίσης; Σε αυτό το προχωρημένο στάδιο του καπιταλιστικού αποικισμού του πλανήτη, όπου παραμένουν λίγες νησίδες φυσικού κόσμου και ο ζωολογικός κήπος ενσαρκώνει την εμπορευματοποίηση, τον κατακερματισμό και την “τεχνικοποίηση” των διεργασιών της ζωής – η βιοποικιλότητα μειώνεται και αντικαθίστανται τεχνητά με διατηρήσιμα “εκθέματα”.
Δεδομένου ότι η αντίθεση ανάμεσα στην κοινωνία και τη φύση ξεδιπλώνεται, η φύση εξαρτάται όλο και περισσότερο από τον πολιτισμό για τη διατήρηση της προηγμένης ζωής, αλλά ο πολιτισμός, προσκολλημένος στα μηχανιστικά μοντέλα και τις πρωτόγονες φιλοσοφίες της ιεραρχίας και της κυριαρχίας, δεν είναι αρκετά προηγμένος για να διατηρήσει την εξέλιξη. Ο ζωολογικός κήπος είναι το τέλειο σύμβολο λοιπόν για την ταφή του πλανήτη, για τη σαρκοφάγο των ζωικών ειδών, καθώς και για μια αυξανόμενη παθολογία της εκτός ελέγχου ανθρώπινης δύναμης. Οι ζωολογικοί κήποι είναι πρώτα και κύρια σχέσεις εξουσίας, είναι ταυτόχρονα και αιτία και σύμπτωμα της ανθρώπινης θέλησης για κυριαρχία πάνω στο φυσικό κόσμο.

The Nefilim - Zoon

Οι Fields of the Nephilim είναι ένα από τα πιο σημαντικά gothic rock συγκροτήματα. Το πρώτο τους album "Dawnrazor" κυκλοφόρησε το 1986. Από τότε βγήκαν άλλα δύο albums και αρκετά singles, διαλυθήκανε, παραλίγο να επανασυνδεθούν, κυκλοφόρησε ένα ανεπίσημο album, και μετά από λίγα χρόνια επανήλθαν πιο πολύ ως solo project με άλλο ένα studio album. Υπήρξε μια εποχή που η ουσία του συγκροτήματος κυκλοφορούσε με το όνομα "The Nefilim" και βγήκε αυτό το πολύ ενδιαφέρον album.

Κάλεσμα της κατάληψης Πρυτανείας στην πορεία αλληλεγγύης στον αγώνα στη Χαλκιδική

Για την εξουσία και πως την αντιλαμβανόμαστε

 Λίγα γρήγορα πράγματα... Τις τελευταίες μέρες, λόγο των καταλήψεων και του "μεταναστευτικού ζητήματος" είναι φανερό πως διαφορετικά "κέντρα εξουσίας" έχουν και διαφορετικό τελικό σκοπό. Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε την εξουσία, κατά τη γνώμη μου, μπορεί να μας οδηγήσει σε λανθασμένα συμπεράσματα για το πως διοικείται ο κόσμος.

Methexis live - η παρουσίαση του νέου δίσκου SUICIETY

Η παρουσίαση του καινούργιου δίσκου των Methexis (a musical project by Nikitas Kissonas) την Κυριακή 26 Απριλίου στο θέατρο Τριανόν σε μια φιλόδοξη παράσταση με την συμμετοχή 12 μουσικών (μεταξύ των οποίων μέλη των Ciccada, Verbal Delirium, Art of Simplicity και Mother 'n Son), προβολή animation, video και άλλα.

Ο δίσκος έχει αποσπάσει ενθουσιώδεις κριτικές και η ιδέα του βασίζεται στην πορεία ενός ανθρώπου προς την "φώτιση" σε μια κοινωνία που όμως δεν ακούει.

Η παραγωγή αυτή είναι ανεξάρτητη οπότε η παρουσία κάθε ενδιαφερόμενου θα αποτελέσει ταυτόχρονα και στήριξη δίνοντας την δυνατότητα για παρόμοια μελλοντικά εγχειρήματα.

Η παράσταση θα διαρκέσει περίπου 1 ώρα, θα ηχογραφηθεί και θα μαγνητοσκοπηθεί.

Είσοδος: 6 ευρώ

Συντελεστές:
Σύλληψη, μουσική, στίχοι, κιθάρες, φωνή: Νικήτας Κίσσονας
Φωνή: Jargon
Πλήκτρα, φλάουτο: Νίκος Νικολόπουλος
Κιθάρα: Γιώργος Μούχος
Drums: Θοδωρής Χριστοδούλου
Μπάσσο: Μιχάλης Καλαντζής
Laptop και Sound Design: Νίκος Ζαδές
Πιάνο: Παναγιώτης Κραμπής
Βιολί: Ματθαίος Δακουτρός
Τρομπέτες: Πέτρος Ρούσσος, Γιάννης Τρίμης
Τρομπόνι: Ανδρέας Κολπονδίνος

video και animation: Ιωάννης Αλεξιάδης


χορηγός επικοινωνίας: progrocks.gr
σχεδιασμός αφίσας: Luna Schubert

http://methexis.bandcamp.com/
http://methexisproject.com/

Facebook event